"Tych sześć rzeczy nienawidzi Pan, a tych siedem jest dla niego obrzydliwością: Butne oczy, kłamliwy język, ręce, które przelewają krew niewinną, Serce, które knuje złe myśli, nogi, które śpieszą do złego, Składanie fałszywego świadectwa, i sianie niezgody między braćmi."
Przyp. 6:16
Ocena użytkowników:  / 0
SłabyŚwietny 

KOMENTARZ DO KSIĘGI OBJAWIENIA

LIST DO KOŚCIOŁA W SARDES

(1) A do anioła zboru w Sardes napisz: To mówi Ten, który ma siedem duchów Bożych i siedem gwiazd: Znam uczynki twoje: Masz imię, że żyjesz, a jesteś umarły. (2) Bądź czujny i utwierdź, co jeszcze pozostało, a co bliskie jest śmierci; nie stwierdziłem bowiem, że uczynki twoje są doskonałe przed moim Bogiem. (3) Pamiętaj, więc, czego się nauczyłeś i co usłyszałeś, i strzeż tego, i upamiętaj się. Jeśli tedy nie będziesz czujny, przyjdę jak złodziej, a nie dowiesz się, o której godzinie cię zaskoczę. (4) Lecz masz w Sardes kilka osób, które nie skalały swoich szat, więc chodzić będą ze mną w szatach białych, dlatego że są godni. (5) Zwycięzca zostanie przyobleczony w szaty białe, i nie wymażę imienia jego z księgi żywota, i wyznam imię jego przed moim Ojcem i przed jego aniołami. (6) Kto ma uszy, niechaj słucha, co Duch mówi do zborów. (Obj. 3:1-6)

 

Wielu protestanckich komentatorów Biblii uważa, że kościół w Tiatyrze jest proroczym obrazem Kościoła Katolickiego. Jeżeli zgodzimy się z tym założeniem, to należy przyjąć, że Sardes będzie obrazem Reformacji. Jest jednakże jedna niepokojąca rzecz, która wyłania się z tego porównania. Ponieważ w liście do kościoła w Sardes, nie ma nic dobrego powiedziane o tym kościele.

 

List do Kościoła w Sardes

ZARYS HISTORYCZNY

Zakłada się, że Sardes był jednym z najstarszych i najważniejszych miast w Azji Mniejszej (terytorium współczesnej Turcji). Prawdopodobnie był założony przed 2000 rokiem p.n.e. W 7 wieku p.n.e. Lidyjczycy założyli swoje królestwo i Sardes stał się jego stolicą. W tym samym czasie Grecy założyli Milet, Efez, Priene i kilka innych miast w Jonii. Największy rozkwit Sardes przeżywał podczas panowania dynastii Mermnadów założonej przez Gygesa.

Po klęsce Krezusa Sardes przeszedł w ręce Persów. Pod koniec III w. p.n.e. zdobyty przez Antiocha Wielkiego (władcę państwa Seleucydów, które powstało po rozpadzie imperium Aleksandra Wielkiego). Po rzymskich podbojach stał się siedzibą władz prowincji.

Strategiczne położone miasta na szlakach handlowych pomiędzy Pergamem, Smyrną, Efezem, Filadelfią i imperium Frygijskim przyniosło mu wielkie bogactwo. Ponadto w rzece Paktolos znaleziono złoża złota. Uważa się, że pierwsze w świecie monety były wprowadzone właśnie w Lidii.

Bóstwem czczonym tutaj była Kybele, frygijska bogini płodności i urodzaju, której synem był Midas, król Frygii. Midas jest bohaterem wielu legend, mitów i anegdot. Jedna z opowieści opisuje, jak poratował zabłąkanego Sylena z orszaku Dionizosa zmierzającego do Indii. W nagrodę Dionizos obiecał spełnić jedno życzenie króla. Władca poprosił, aby każda rzecz, której dotknie, zamieniała się w złoto. Szybko jednak Midas zorientował się, że grozi mu śmierć głodowa – jedzenie i woda również zamieniały się w złoto. Przerażony wybłagał od Dionizosa utratę daru, musiał tylko umyć głowę i dłonie w wodach rzeki Paktolos, która od tej pory stała się złotonośna. W ten sposób Grecy powiązali legendę z odkryciem złota w rzecze.

Sardes był położony na zboczach góry Tmalos, nad rzeką Paktolos. Kluczową rzeczą, którą potrzebujemy zrozumieć odnośnie Sardes, jest to, że dzięki swojej lokalizacji sprawiał wrażenie być nie do zdobycia. Z trzech stron miasto było położone na stromych zboczach, posiadając tylko jedną stronę, która potrzebowała być broniona w wypadku inwazji. Jednakże zbocza góry były z gliny, z tego powodu podlegały ciągłej erozji, pozostawiając okazjonalnie niebezpieczne wyrwy, które mogły zostać wykorzystane przez wrogów.

Fałszywa pewność oraz brak czujności i pilności była charakterystyczną cechą mieszkańców Sardes.

W czasie oblężenie przez Persów w 549 roku p.n.e. Krezus, król Lidii, pozostawił niechronione trzy zbocza otaczające miasto, lokując swoją armię na jedynym wejściu do miasta. Po 14 dniach oblężenia, Cyrus Wielki zaoferował nagrodę temu, kto znajdzie drogę by wspiąć się po jednym z tych stromych zboczy. Perski żołnierz, Hyeroeades, zauważył jak jeden z Lidyjczyków przypadkowo upuścił ze zbocza swój hełm i obserwował jego drogę podczas wydobycia hełmu. To ujawniło mu możliwą drogą do pokonania tego klifu. Następnego dnia w nocy Hyeroeades wraz z grupą żołnierzy wspiął się po klifie, zaskakując tym nieprzygotowanych na to Lidyjczyków. Miasto zostało zdobyte.

Jednakże mieszkańcy Sardes nie wyciągnęli wniosków na przyszłość z tego wydarzenia. W 214 roku p.n.e. ten sam klif powtórnie okazał się być zawodnym dla mieszkańców Sardes. Powtarzając tą samą taktykę, miasto zostało zdobyte przez Antiocha Wielkiego władcę państwa Seleucydów.

Nazwa Sardes stała się synonimem: nieuzasadnionej pewności; obietnicy bez wykonania; zewnętrznych pozorów bez prawdziwej realności. Mieszkańcy Sardes zdradzili samych siebie z powodu braku czujności i pilności. A to jest dokładnie tym, co Jezus przekazał w liście do Kościoła w Sardes.

W czasach Nowego Testamentu większość świetności i wielkości, jaki miał Sardes przeminęła. Wielokrotnie ulegał podbojom; za czasów Tyberiusza w 17 roku został poważnie zniszczony przez trzęsienie ziemi; następnie zdewastowany przez Sasanidów (Irańczyków) w 618; zniszczony ostatecznie przez Timura, mongolsko-tureckiego wodza, w 1402. Obecnie ruiny Sardes znajdują się na wschód od Izmiru (Smyrny).

 

Tytuł Jezusa:

(1a) A do anioła zboru w Sardes napisz: To mówi Ten, który ma siedem duchów Bożych i siedem gwiazd …

Siedem duchów Bożych jest starotestamentowym określeniem Ducha Świętego. Duch Święty jest odpowiedzią na sytuację zaistniałą w kościele w Sardes.

 

Troska:

(1b) … Znam uczynki twoje: Masz imię, że żyjesz, a jesteś umarły.

Jezus mówi im, że mają imię, jednakże, nic za nim nie stoi. Mają imię, z którym powiązane są wielkie oczekiwania, lecz w rzeczywistości są martwi.

 

Wezwanie:

(2) Bądź czujny i utwierdź, co jeszcze pozostało, a co bliskie jest śmierci; nie stwierdziłem, bowiem, że uczynki twoje są doskonałe przed moim Bogiem. (3) Pamiętaj, więc, czego się nauczyłeś i co usłyszałeś, i strzeż tego, i upamiętaj się. Jeśli tedy nie będziesz czujny, przyjdę jak złodziej, a nie dowiesz się, o której godzinie cię zaskoczę.

Jezus mówi do nich, aby „pamiętali o tym, czego się nauczyli i co usłyszeli”. Mówiąc inaczej ostrzega On ich, aby strzegli swojej doktryny. Najwyraźniej ich doktryna stała się „miękka”, a ich podejście do Słowa Bożego zaczęła cechować alegoryczność i metaforyczność. To wpływało w konsekwencji na ich oddanie i wierność Bogu. Dlatego Jezus upomina ich, aby opamiętali się i „utwierdzili, to, co jeszcze pozostało” prawidłowego z ich poznania Słowa Bożego, a co jest bliskie rozpadowi w przypadku braku reakcji z ich strony.

Jezus powiada im również, że jeżeli nie będą „czujni”, dzień Jego przyjścia zaskoczy ich. Mówiąc inaczej, nie będą przygotowani na Jego przyjście zarówno z powodu braku oczekiwania, jak i braku zdolności zrozumienia czasu, w którym żyją, zrozumienia z biblijnego punktu widzenia.

(4) Lecz masz w Sardes kilka osób, które nie skalały swoich szat, więc chodzić będą ze mną w szatach białych, dlatego że są godni.

Nawet w Sardes pozostała wierna resztka.

 

Obietnica dla zwycięzcy:

(5) Zwycięzca zostanie przyobleczony w szaty białe, i nie wymażę imienia jego z księgi żywota, i wyznam imię jego przed moim Ojcem i przed jego aniołami.

 

PROROCZE ZASTOSOWANIE LISTU

Wielu protestanckich komentatorów Biblii uważa, że kościół w Tiatyrze jest proroczym obrazem Kościoła Katolickiego. Jeżeli zgodzimy się z tym założeniem, to należy przyjąć, że Sardes będzie obrazem Reformacji.

 

XIII wiek

Już w 13 wieku papiestwo zaczęło być podatne na ataki z powodu chciwości, niemoralności i ignorancji wielu z jego duchownych. Poza tym przyjmuje się, że od 1/5 do 1/3 ziemi w Europie było własnością papiestwa w tamtym czasie, co wywoływało zazdrość i urazy ze strony biednych chłopów, utrzymujących się z pracy na ziemi.

 

XIV wiek

Angielski reformator John Wyclif (1329 – 1384) śmiało zaatakował papiestwo, sprzeciwiając się bogactwu Kościoła, supremacji władzy papieskiej, a także innym naukom i praktykom, które w późniejszym czasie odrzuciły wyznania protestanckie, stąd jest uznawany za prekursora reformacji. Przetłumaczył również Biblię na język angielski, by w ten sposób dosięgnąć zwykłych ludzi.

 

XV wiek

Prace Wyclifa były inspiracją dla Jana Husa (1370 – 1415), czeskiego reformatora. Został on spalony żywcem na stosie 6 lipca 1415 w Konstancji, w Niemczech.

Męczeńska śmierć Husa stała się powodem do wybuchu powstania w Pradze, które ogarnęło całe Czechy i stało się początkiem wojen husyckich (1419-1436). Były one prowadzone przez czeskich husytów przeciwko krucjatom organizowanym przez cesarza Cesarstwa Rzymskiego Zygmunta Luksemburskiego i papieża.

Wojny te stały się wprowadzeniem do wojny religijnej w Niemczech za czasów Lutra.

 

Francuska kontrola Papiestwa (1305-1377)

Papiestwo było zwycięskie przez okres 200 lat zmagania z Cesarstwem Niemieckim, jednakże szala przechyliła się na ich niekorzyść, za czasów panowania króla Francji, Filip IV Pięknego. Po śmierci papieża Benedykta XI, pałac papieski został usunięty z Rzymu, do Awinion, miasta na południu Francji. Przez okres 70 lat papiestwo nie było niczym więcej, niż narzędziem politycznym w ręku francuskiego dworu (1305-1377).

Przez następne 40 lat były dwie linie papieży. Jedna w Rzymie, druga w Awinion, obie przypisując sobie prawomocność, nawzajem nakładając na siebie klątwy i przeklinając jeden drugiego.

 

Sobór w Konstancji (1414-1418)

Sobór kościoła rzymskokatolickiego zwołany przez pizańskiego papieża Jana XXIII (później potwierdzony przez papieża Grzegorza XII) na życzenie cesarza Zygmunta Luksemburskiego, trwający od 16 listopada 1414 do 22 kwietnia 1418 r. w Konstancji. Jego głównym celem było zakończenie Wielkiej Schizmy, która miała związek z papiestwem awiniońskim. Drugą rzeczą była reorganizacja całej hierarchii kościoła. Jednakże pomimo wielkich nadziei sobór zakończył się na debacie tylko, bez konkretnych rezultatów.

 

Marcin Luter

Marcin Luter urodził się 10 listopada 1483 w Eisleben, w Niemczech. Rodzice Marcina, Hans Luther wraz z żoną Małgorzatą, musieli opuścić ze względów ekonomicznych wieś Mohra. Udali się do Turyngii, ośrodka górnictwa i hutnictwa, gdzie Hans zaczął zarabiać na utrzymanie rodziny początkowo jako górnik, a następnie hutnik. Z czasem przeprowadzili się do Mansfeld, gdzie po dorobieniu się niewielkiego majątku Hans Luter stał się właścicielem pieca hutniczego, dzięki czemu sytuacja materialna umożliwiała mu kształcenie syna. Ojciec Marcina Lutra chciał, aby ten został prawnikiem.

W maju 1502 roku, w wieku osiemnastu lat, rozpoczął Marcin studia na uniwersytecie w Erfurcie, początkowo na wydziale nauk wyzwolonych, które ukończył w styczniu 1505 roku jako magister filozofii, a następnie kontynuował je od 20 maja, zgodnie z życzeniem ojca, na wydziale prawa. Niepokój i lęk przed sądem ostatecznym oraz gwałtowną śmiercią były przyczyną tego, że przywalony konarem drzewa złamanego podczas burzy (2 czerwca 1505), w śmiertelnej trwodze ślubował zostać zakonnikiem. W efekcie, po przerwaniu studiów prawniczych, 17 czerwca 1505 roku wstąpił do zakonu augustianów. Święcenia kapłańskie uzyskał 4 kwietnia 1507 roku w katedrze w Erfurcie. Ojciec, który przybył na uroczystość, w czasie obiadu chłodno wypomniał synowi nieposłuszeństwo jego woli. W 1508 roku z poręczenia Staupitza przeniesiony został Luter do klasztoru w Wittenberdze, gdzie objął stanowisko wykładowcy filozofii w nowo założonym uniwersytecie.

W październiku 1510 roku podczas wizyty w Rzymie, Lutra zdruzgotał obraz niemoralności i zepsucia, który zastał na dworze papieskim.

Habakuk 2:4 stał się jego życiowym tekstem. 31 października 1517 roku, Marcin Luter ogłosił swoich 95 tez wzywając do dysputy nad nimi. Zanim wysłał swoje tezy do biskupów niemieckich wpierw przybił je w przedsionku kościoła zamkowego w Wittenberdze.

Początkowo papież Leon X nie zwracał specjalnie uwagi na wystąpienie Lutra, widząc w nim tylko zatarg mnichów, ale gdy spór zaczął przybierać coraz ostrzejsze formy wezwał Lutra by stawił się w Rzymie i usprawiedliwił z czynionych mu zarzutów. Protektor Lutra, elektor saski, bojąc się o życie swojego protegowanego, zrobił wszystko, aby do przesłuchania doszło w Augsburgu. W 1518 roku Luter stanął przed obliczem legata papieskiego kardynała Kajetana, który zażądał od niego bezwarunkowego odwołania błędów, oświadczając, że w żadne dysputy wdawać się nie chce, co spotkało się z odmową ze strony Lutra.

W czerwcu 1519 roku w Lipsku, w zorganizowanej przez legata papieskiego Jana Ecka dyspucie, uczestniczył między innymi również Marcin Luter. Mnich, występujący dotąd tylko przeciwko nadużyciom odpustowym, doszedł do przekonania, że nie wystarczy zmiana pewnych aspektów życia kościelnego, ale że konieczna jest gruntowna, daleko idąca naprawa Kościoła. W trakcie dysputy Luter zaprzeczył twierdzeniu, że prymat papieża jest uzasadniony w Piśmie Świętym. Stwierdził, że sobory mogą się mylić, a tylko Biblia jest nieomylna. Takie stanowisko spowodowało, że Eck przerwał dysputę, pojechał do Rzymu i przywiózł stamtąd ostrzegawczą bullę papieską przeciwko Lutrowi i jego przyjaciołom.

Pisma Lutra miały być spalone, a on sam i jego zwolennicy w ciągu dwóch miesięcy mieli pojednać się z papieżem, w przeciwnym wypadku miała go czekać śmierć. W odpowiedzi Luter ogłosił swoje trzy, przygotowane jeszcze przed klątwą pisma: O naprawie stanu chrześcijańskiego, O niewoli babilońskiej Kościoła, O wolności chrześcijanina. W pismach tych przeciwstawił się ostro papieskiej supremacji, poddał krytyce wszelkie nauki i objawy życia kościelnego nieznajdujące według niego potwierdzenia w Biblii. Wreszcie, w obecności licznie zgromadzonych studentów, profesorów i ludu 10 grudnia 1520 roku na przedmieściach Wittenbergii spalił na stosie papieskie księgi wraz z bullą. Czynem tym zrywał ostatecznie z Kościołem Rzymskim, a konsekwencją tego było, że wkrótce potem 3 stycznia 1521 papież Leon X ekskomunikował Lutra na zawsze.

W ten sposób narodziła się reformacja.

Johannes Gutenberg (1399 – 1468) był twórca pierwszej przemysłowej metody ręcznego druku w Europie. W 1455 r. ukazała się drukiem Biblia wydrukowana przez Gutenberga. Odkrycie Gutenberga znaczne przyczyniło się do rozpowszechnienia protestantyzmu w Niemczech w XVI wieku.

Główną kwestią, która podzieliła katolicyzm i protestantyzm było pytanie, co jest źródłem autorytetu w chrześcijaństwie, czy kościół czy sama Biblia, jak uważali protestanci? Wraz z upowszechnieniem druku, Biblia mogła być teraz bardziej dostępna dla ludzi. Zwykli ludzie mogli wziąć Biblię w ręce i czytać, by poznać samemu prawdę o Bogu.

 

Stulecia wojen

26 maja 1521 roku cesarz Cesarstwa Rzymskiego Karol V ogłosił edykt wormacki, uznający Marcina Lutra za heretyka i skazujący go oraz jego zwolenników na banicję. W ten sposób rozpoczęły się stulecia wojen.

- Wojna przeciwko Niemieckim Protestantom (1566-1609)

- Wojna przeciwko protestantom w Niderlandach (1566-1609)

- W 1572 -1598 miały miejsce rzezie hugenotów we Francji, w tym największa rzeź w Paryżu – Noc św. Bartłomieja. Spowodowało to likwidację protestantyzmu zarówno jako organizacji kościelnej, jak i siły politycznej; rozwiązywanie zborów, banicje pastorów, przymusowe nawracanie na wiarę katolicką. Hugenoci wyemigrowali w dużej części do Anglii, Prus, Szwajcarii i Niderlandów, czego skutkiem było osłabienie gospodarcze kraju.

- Próba zdobycia władzy w protestanckiej Anglii przez katolickiego władcę Filip II, króla Hiszpanii i Portugalii (1588). Filip II był fanatycznym katolikiem, całe życie zwalczał herezje. Od protestantów otrzymał przydomek „Szatan południa”.

- Trzydzieści lat wojen (1618-1648)

 

REAKCJA NA ODSTĘPSTWO KOŚCIOŁA KATOLICKIEGO

XI – XV WIEK

1054 Kościół Prawosławny

1173 Waldensi – Piotr Waldo

1379 Lollardzi – John Wycliffe

1415 Husyci – Jan Hus

 

XVI WIEK

1517 Luteranizm – Martin Luther

1521 Anabaptyzm – Skandynawski Luteranizm

1523 Zwinglianism – Huldrych Zwingli

1534 Anglikanizm – Henry VIII

1536 Mennonici – Menno Simons

1536 Kalwinizm – John Calvin

1540 Niemiecki Reformowany Kościół

1550 Węgierski Reformowany Kosciół

1560 Francuscy Kalwiniści (Hugenoci)

1560 Szkoccy Prezbiterianie – John Knox

1560 Purytanizm

1570 Holenderski Reformowany Kościół

 

XVII WIEK

1606 Angielscy Baptyści – John Smyth

1647 Kwakrzy – George Fox

1690 Amisze – Jacom Ammon

 

XVIII – XIX WIEK

1739 Metodyści – John Wesley

1785 Protestancki Episkopalny Kościół

1819 Unitarianizm – William Channing

1831 Kościoły Chrystusowe (Uczniowie Chrystusa) – Thomas Campbell

1863 Adwentyści Dnia Siódmego – William Miller

1865 Armia Zbawienia – William Booth

1879 Stowarzyszenie Chrześcijańskiej Nauki – Mary Baker Eddy

1914 Zbory Boże

 

Ciemna strona poglądów Lutra: stosunek wobec Żydów

Luter nie darzył Żydów sympatią. Pozostał w tym względzie typowym przedstawicielem XVI-wiecznego niemieckiego mieszczaństwa, dla którego Żydzi byli przede wszystkim niepożądaną konkurencją ekonomiczną. Pod tym względem miał poglądy identyczne, jak katolicy (antysemityzm był w tamtej epoce cechą wszystkich wyznań chrześcijańskich, z wyjątkiem niektórych arian).

Początkowo Luter podkreślał, iż Jezus należał do żydowskiego narodu wybranego (w piśmie Dass Jesus ein Geborner Jude sei (Jezus był z urodzenia Żydem) (1523) i głosił, że odrzucanie Żydów przez chrześcijan i zamykanie ich gettach uniemożliwia ich „poprawę”, czyli nawrócenie się na „prawdziwą wiarę” chrześcijańską. Wyrażał też nadzieję, że Reformacja ułatwi ten proces nawracania.

Kiedy okazało się, że Żydzi nie zamierzają spełnić jego nadziei, Luter stał się ich otwartym przeciwnikiem. W pismach: Brief wider die Sabbather an einen guten Freund (Pismo przeciwko Sabatyjczykom do dobrego przyjaciela) (1538), Von den Jüden und ihren Lügen (O Żydach i ich kłamstwach) (1543), Vom Schem Hamphoras und vom Geschlechte Christi (O Szemie Hamforasie i o rodzie Chrystusa) (1544) Luter wyraża się o Żydach wręcz agresywnie, porównując ich do diabła, zaprzysięgłego wroga chrześcijaństwa, plagi i zarazy. Powoływał się na krytyczne wobec Żydów fragmenty Nowego Testamentu. W 7-punktowym planie (1543) wzywał do ich napiętnowania i dyskryminacji; proponował między innymi, aby palić żydowskie szkoły i synagogi oraz burzyć ich domy dla chwały Boga. Co prawda, swoje wezwania Luter kierował tylko do książąt, a nie do ludności, tak, iż nie skutkowały one wezwaniem do pogromów. Oczekiwał, że przekona niemieckich książąt do wypędzenia Żydów z ich państw. Książęta okazali się jednak rozsądni (nie chcieli tracić poddanych i podatników) i żaden z nich nie uległ namowom Lutra.

Opisane poglądy Lutra zostały wykorzystane przez nazistów jako uzasadnienie zbrodni przeciwko narodowi żydowskiemu, (m.in. ideolodzy nazizmu: Alfred Rosenberg i Julius Streicher cytowali Lutra).

 

SPADKOBIERCY REFORMACJI: DENOMINACYJNE KOŚCIOŁY

Reformacja była heroicznym okresem w historii kościoła. Jej sztandarowym objawieniem było: „zbawienie przez wiarę, nie przez uczynki”. Zapoczątkowała ona bardzo ważne zmiany w kościele, niestety nie poszła z nimi zbyt daleko. Pozostanie przy alegorycznej interpretacji Biblii (zwłaszcza proroctw biblijnych) jest jednym z głównych błędów reformacji. Jej spadkobiercy – denominacyjne kościoły utrwaliły jej błędy.

Oprócz metaforycznego, alegorycznego sposobu interpretacji Biblii innymi błędami denominacyjnych kościołów są:

- Zaprzeczają obietnicy, którą Bóg, poprzez anioła Gabriel dał Marii, że jej Syn będzie siedział na tronie Dawida. Tron Dawida nie istniał w tamtym czasie. Był to czas panowania Rzymu. Lecz w zgodzie z Pismem nadejdzie czas, gdy Jezus będzie panował z Jerozolimy jako król nad całą ziemią. Jest ponad osiemset odniesień do tego wydarzenia w Starym Testamencie.

- Zaprzeczają proroczemu przeznaczeniu Izraela. Nadając „duchowe” znaczenie proroctwom biblijnym mówiącym o przyszłości Izraela, w denominacyjnych kościołach przyjmuje się, że Bóg odrzucił Izrael, zastępując go „Izraelem duchowym”, tzn. wszystkimi wierzącymi.

Jednakże Bóg nie skończył z Izraelem, dlatego też apostoł Paweł poświęcił temu zagadnieniu aż trzy rozdziały w swoim liście do Rzymian, objaśniając niepowtarzalne miejsce tego narodu w Bożym planie.

- Brak biblijnego życia chrześcijańskiego. W denominacyjnych kościołach świętuje się raczej Święta Wielkanocne niż Paschę, niedzielę a nie szabat, itp.

Znaczna większość naszych chrześcijańskich tradycji ma pogańskie pochodzenie, które nie mają potwierdzenia w Biblii. Jesteśmy wolni w Chrystusie od związania zakonem, lecz pozostaje pytanie tego rodzaju, czy ze względu na szacunek dla Boga nie powinniśmy żyć raczej według biblijnych wzorców niż pogańskich.

- Ostatnią najbardziej tragiczną rzeczą jest odchodzenie od ewangelii Jezusa Chrystusa. W większości z tych kościołów nie usłyszysz ani słowa o tym, że Jezus przelał swoją krew za nas, abyśmy my nie musimy ponieść kary za nasze grzechy.

- Innym problemem, który współcześnie zaczyna pojawiać się w wielu denominacyjnych kościołach jest ordynacja homoseksualistów. Rzecz niewyobrażalna z biblijnego punktu widzenia.

 

OSOBISTE ZASTOSOWANIE LISTU

Jest w przesłaniu do Sardes kilka pytań, które powinniśmy postawić wobec nas samych. Czy Biblia jest dla nas Słowem Boga, czy może uważamy, że tylko zawiera słowa Boga? Czy prawdy Boże traktujemy poważnie, wierząc, że Bóg literalnie wypełni każde słowo, które zapowiedział, czy może traktujemy je jako alegorie, metafory? Musimy być uważni, obserwować, co dzieje się z naszą doktryną. Czy jest tak miękką, że jest zagrożona rozpadem? Bądźmy czujny, wobec tego, w co wierzymy.

Jezus powiada „jeśli tedy nie będziesz czujny, przyjdę jak złodziej, a nie dowiesz się, o której godzinie cię zaskoczę”. Jest tutaj nawiązane do drugiego przyjścia Jezusa, gdy przyjdzie by panować nad całą ziemią jako król z Jerozolimy, z Izraela.

Czy traktujemy poważnie proroctwa biblijne o powtórnym przyjściu Jezusa? Czy jego przyjście nas nie zaskoczy?

 

 

 


Zamieszczone (za zgodą autorów) w tym miejscu art. pochodzą ze strony Jeszua Mesjasz nadchodzi.

 

Autorzy o sobie:

Podstawowym celem witryny „Jeszua Mesjasz Nadchodzi” jest pomóc chrześcijanom w zrozumieniu proroczego przesłania Biblii.

Znaczna część zawartej tutaj treści poświęcona jest islamowi. Związane jest to z tym, że – jak wierzymy – islam pełni istotną rolę w scenariuszu czasów ostatecznych. Jakkolwiek, wszelkie materiały dotyczące islamu, w żadnym wypadku nie są zamierzone w celu wzbudzania wrogości względem muzułmanów. Pragniemy pomóc chrześcijanom zrozumieć islam z biblijnego punktu widzenia, a poprzez to wyposażyć ich do wypełnienia obowiązku Wielkiego Posłannictwa, aby „czynić uczniami wszystkie narody” (Mat 28:19-20), co odnosi się również do narodów muzułmańskich.

Innym powracającym tutaj tematem, będzie Izrael. Żyjemy w czasie, gdzie wrogość względem Izraela przybiera na nowej sile, zarówno na płaszczyźnie politycznej, jak i religijnej, również ze strony chrześcijan. Dlatego też bardzo istotne jest przedstawianie biblijnej perspektywy odnośnie Izraela oraz Bliskiego Wschodu.

Podane na tej witrynie interpretacje nie pretendują do miana jedynych właściwych. Celem naszym jest przede wszystkim zachęcenie czytelnika do przeprowadzenia własnych analiz i wyciągnięcia własnych wniosków.

Witryna ta jest niezależnym projektem i nie jest własnością żadnego z kościołów czy wspólnot.

Treści przedstawiane przez nas mieszczą się w ramach nurtu protestanckiego.


 

 

Share